The aspectual function of particles in phrasal verbs

Dit proefschrift behandelt de aspectuele functies van partikels in Engelse scheidbare werkwoorden. Aspectuele partikels worden in de literatuur vaak aangeduid als teliciteitmarkeerders, maar met zo’n aanpak kan men Engelse partikels niet volledig beschrijven. Dit proefschrift wil daarom de volgende vraag beantwoorden: Markeren Engelse partikels daadwerkelijk teliciteit? Op basis van corpusonderzoek en acceptabiliteitsoordelen van moedertaalsprekers van het Engels beargumenteer ik dat partikels niet in eerste instantie teliciteit markeren. In plaats daarvan analyseer ik de aspectuele bijdrage van partikels in een theorie van scalariteit. Een schaal is een rangorde van waardes van een bepaald kenmerk, bijvoorbeeld de temperatuur bij het werkwoord opwarmen. Ik stel voor dat we partikels in twee typen indelen – scalaire en niet-scalaire partikels, afhankelijk van de soort verandering die wordt beschreven door het werkwoord. Deze twee typen partikels verschillen in het effect dat ze hebben op de argumentstructuur van het werkwoord en hun vermogen om teliciteit te markeren. In tegenstelling tot niet-scalaire partikels, duiden scalaire partikels een verandering aan die plaatsvindt langs een schaal. Partikels introduceren de schaal echter niet zelf; ze specificeren slechts de schaal die gegeven is in de denotatie van het predikaat. Een van die mogelijke specificaties is het aangeven van het eindpunt van een schaal, en daarmee indirect teliciteit. Teliciteitsmarkering is dan slechts een neveneffect van een scalair partikel dat refereert naar een ‘volume/extent’ type schaal. Een andere manier waarop partikels een schaal kunnen specificeren is door de richting van een ‘property’ type schaal te bepalen. Dit proefschrift laat bovendien zien dat de voorgestelde theorie voor Engelse aspectuele partikels cross-linguïstisch kan worden toegepast, wat wordt geïllustreerd met Slowaakse prefixen.