Vóórschrift bij ‘Het horen en het niet-horen van een belanghebbende door de fiscus'

Hoe te duiden dat bij herlezen van een artikel van ruim 25 jaar geleden het mij opvalt dat sindsdien allerlei ontwikkelingen in de regelgeving over het horen in de voorbereidingsfase van een beschikking, en in de bezwaarfase, zullen zijn te noemen, maar de kern nog steeds lijkt te staan? De kern is dat de wetgever heeft gewild dat de wettelijke verplichting om te horen en de samenhangende inzage in het dossier te geven, moeten bijdragen aan draagvlak voor een besluit én aan het niet hoeven door te procederen. Dit betekent mijns inziens dat ten onrechte niet-horen niet te lichtvaardig moet worden gepasseerd. Die conclusie staat nog steeds.