Peroxisoom homeostase en veroudering in gist

Adam Kawalek

Onderzoeksoutput

1649 Downloads (Pure)

Samenvatting

Eéncellige modelorganismen, zoals gisten, zijn zeer geschikt om de moleculaire en cellulaire mechanismen van veroudering te bestuderen. Dit proefschrift beschrijft onderzoek naar factoren die een rol spelen in het bepalen van de levensduur van niet-delende cellen (de zogenaamde chronologische levensduur).
Verzuring van het medium en de weerstand van cellen tegen een lage pH bleek de chronologische levensduur van gist cellen sterk te beïnvloeden. Het voorkomen van verzuring van het medium is daarom essentieel in onderzoek naar de effecten van gen mutaties op cel veroudering.
Tijdens veroudering hopen beschadigde onderdelen op in de cel (bijvoorbeeld eiwitten, DNA moleculen of celorganellen), wat uiteindelijk leidt tot celdood. ROS (Reactive Oxygen Species) veroorzaken veel schade in de cel. Het onderzoek dat in dit proefschrift staat beschreven heeft zich gericht op de rol van ROS dat geproduceerd wordt in speciale celorganellen, de peroxisomen. In peroxisomen worden ROS onschadelijk gemaakt door de enzymen katalase en het peroxiredoxine Pmp20. Het onderzoek wees echter uit dat deletie van de genen die coderen voor deze enzymen leidt tot een verlening van de levensduur van de gist cellen. Dit kon worden verklaard door dat de verhoogde ROS concentraties allerlei andere enzymen die ROS onschadelijk maken induceerden. Hieruit blijkt dat ROS zowel een positief als een negatief effect kan hebben op veroudering van cellen.
Vertaalde titel van de bijdragePeroxisoom homeostase en veroudering in gist
Originele taal-2English
KwalificatieDoctor of Philosophy
Toekennende instantie
  • Rijksuniversiteit Groningen
Begeleider(s)/adviseur
  • van der Klei, Ida, Supervisor
Datum van toekenning9-feb-2015
Plaats van publicatie[S.l.]
Uitgever
Gedrukte ISBN's978-90-367-7585-4
Elektronische ISBN's978-90-367-7584-7
StatusPublished - 2015

Citeer dit